Review: God of War: Ragnarök

God of War Ragnarök is een meesterwerk en je moet deze game echt gespeeld hebben.

God of War Ragnarök de meest verwachte PlayStation-game van het jaar en waar de God of War van 2018 een van Sony’s populairste gamepersonages opnieuw uit te vinden, stapt deze game vol vertrouwen terug in deze vers gesmede wereld van de Noorse mythologie. Fimbulwinter is gearriveerd en het einde van de wereld komt eraan, maar dit is een ramp die je niet wilt uitzitten.

Als de God van de Donder op je hutdeur komt kloppen, is de kans groot dat hij niet langskomt voor een kopje thee en een praatje. Zeker niet als je net zijn directe familieleden hebt belazerd. Met bloed aan hun handen hebben Kratos en Atreus gewacht op Thor om zijn wraak te nemen. We zien vonken vliegen tussen de kolossale roodharige bruut en de Ghost of Sparta, maar deze schermutseling is slechts een opwarmertje.

Als afsluitende game voor deze verhalende boog kun je verwachten dat je het opneemt tegen de overgebleven Noorse goden. Er is een andere toon en tempo vergeleken met het einde van Kratos zijn laatste oorlog met een pantheon van goden. God of War III was een maniakale, met bloed doordrenkte sprint van A naar B, maar Ragnarök neemt de tijd. Het schaakbord is geplaatst en de stukken zijn gerangschikt terwijl de strijdende facties van de rijken zich voorbereiden op een almachtige aanval – Odins legioenen van Asgard tegen Kratos, Atreus en alle opstandige buitenbeentjes die ze in de Negen Rijken vinden.

Met oorlog aan de horizon, om nog maar te zwijgen van de op handen zijnde apocalyps, is het tempo van Ragnarök vreemd voetganger. Enigszins vergelijkbaar met hoe Commander Shepard van Mass Effect vrij door de melkweg zwerft terwijl een dreiging op uitstervingsniveau opdoemt, is er een bijna afleidend gebrek aan urgentie.

Dus, is Ragnarök een open wereld? Niet helemaal. Net als in God of War uit 2018, loop je door de takken van Yggdrasil, de wereldboom die de Nine Realms met elkaar verbindt, en bezoek je verschillende hub-werelden. Deze variëren in grootte en diepte, de grootste uren om volledig te verkennen als je rekening houdt met het aantal oriëntatiepunten, verzamelobjecten en nevenmissies. Sony Santa Monica heeft duidelijk moeite gedaan om elke locatie in te vullen met interessante dingen om te zien en te doen, en vermijdt zinloze opvulling die je zou kunnen vinden in een meer open wereldspel dan dit. Je zult deze gebieden echter nog steeds opnieuw willen bezoeken, want in typische actie-avonturengames zullen sommige paden worden afgesloten totdat je terugkomt met een bepaald item of de mogelijkheid om de weg te ontgrendelen.

En, zoals typisch voor vervolgactie-avonturen, begin je Ragnarök niet als een superkrachtige kolos. Kratos begint het spel een beetje roestig, omdat hij zijn meer geavanceerde combo’s en vaardigheden is vergeten. Vanuit het oogpunt van een ontwikkelaar is het logisch om dingen terug te draaien, nieuwe en terugkerende spelers niet te willen overweldigen met te veel gameplay-opties. Tegelijkertijd voelen de gevechten tijdens die eerste paar uur niet super dynamisch aan, omdat je effectief dezelfde bewegingen opnieuw leert voor Kratos’ Leviathan Axe en Blades of Chaos.

Gelukkig heeft de God of War een aantal nieuwe trucs in petto. Door bijvoorbeeld de driehoeksknop ingedrukt te houden, kun je je wapen voorzien van ijs of vuur, gevolgd door nieuwe afstands- en melee-aanvallen. Sony Santa Monica heeft zich ook gericht op het interactiever maken van omgevingen tijdens gevechten, maar ook meer vernietigbaar en verticaal. Ondertussen ondersteunen Atreus en andere begeleidende personages Kratos op een manier die filmische flair toevoegt aan elke schermutseling zonder te opdringerig te zijn.

Er is meer aandacht voor deze secundaire cast, veel meer dan bij elke God of War-game in het verleden. Tijdens zijn hack- en slash-dagen was Kratos eenzaam en zijn dialoog passend spartaans, waardoor zijn kostbare weerhaken werden bewaard voor brute baasontmoetingen. Hij is hier zeker geen kletskous, hoewel hij zeker spraakzamer is. Het groeiende aantal begeleidende personages helpt om die stille stukken tussen actiescènes te vullen.

Het is zeker een stap verder verwijderd van de originele trilogie, net als de verandering in toon. Er is hier meer humor, een deel ervan geforceerd, lichtjes neigend naar de homogene soort lichte komedie die te vinden is in een moderne Marvel-kaskraker. Het gaat niet helemaal op Thor: Ragnarök, maar het is zeker geen Thor: Dark World, die een onschuldige middenweg vindt. Sommige personages zullen irriteren met hun geklets, prachtig afgewisseld met Kratos’ botte levering, keelklanken en zo.

Iets waar je niet tegenin kunt gaan, is hoe verbazingwekkend deze game eruitziet als je bedenkt dat het een cross-gen-release is, ik speelde de game op PS5, ter referentie. Niet alleen heeft God of War Ragnarök een niveau van visuele trouw dat andere AAA-studio’s aan het huilen zal maken, er is ook een betoverende hoeveelheid variatie en verbeeldingskracht in het spel. Sony Santa Monica gaat veel verder dan de Midgard-setting van de originele game en plundert de enorme bron van de Noorse mythologie voor inspiratie. Onnodig te zeggen dat als je de Proza Edda of soortgelijke boeken van Viking-legendes hebt rondgesnuffeld, er hier genoeg naamsvermeldingen zijn om dat extra-curriculaire onderzoek te belonen.