Review: Kingdom Hearts Collection I-III

Er zijn weinig gameseries die zo nauw verweven zijn met de persoonlijke geschiedenis van hun fans als Kingdom Hearts. De combinatie van Disney-magie en Square Enix-drama, van toegankelijke actie en absurd ingewikkelde lore, van oprechte emotie en namen als 358/2 Days: het is een reeks die je ofwel volledig verliest ofwel je voor altijd bijblijft. Voor wie tot de tweede categorie behoort is Kingdom Hearts Collection I-III op de Switch 2 het meest verleidelijke aanbod dat de serie ooit heeft gedaan.

De volledige Kingdom Hearts-collectie was tot nu toe alleen beschikbaar op PlayStation en pc. De Switch had een wankele cloudversie die niemand verdedigde. De Switch 2 krijgt nu wat de serie altijd heeft verdiend: een volwaardige, lokale port van vrijwel alles wat er is. Melody of Memory ontbreekt omdat die al op de originele Switch beschikbaar was, maar verder is de collectie compleet. Drie afzonderlijke apps bevatten samen elk deel, elke tussenfilm en elke uitbreiding.

De cutscene-compilaties, 358/2 Days, Re:coded en X Back Cover, zijn technisch gezien geen games maar presentaties van verhaallijn die je anders mis zou lopen. Ze werken prima op de Switch 2, al vertonen de tussenfilmpjes hier en daar de gekartelde randen die ze al generaties kenmerken. Van de drie is X Back Cover de meest essentiële. De Master of Masters is een van de interessantste karakters in de hele reeks en de verhaalcontext die Back Cover biedt is onmisbaar voor wie Kingdom Hearts IV wil begrijpen.

358/2 Days als compilatie is de meest pijnlijke concessie van de collectie. Het verhaal van Roxas, Xion en Axel behoort tot de sterkste in de franchise, en het verdient een volledige remake, geen muziekvideo-montage van sleutelscènes.

Voor de meeste games in de collectie is het antwoord simpel: ze werken uitstekend. Re:Chain of Memories draait vloeiend ondanks zijn eigenzinnige kaartsysteem dat niet iedereen zal aanspreken. Birth by Sleep, dat ooit gebonden was aan de PSP, speelt zich eindelijk uit op een draagbaar scherm dat het ontwerp recht doet. Dream Drop Distance, ontworpen voor de 3DS, voelt op de Switch 2 eindelijk thuis. Het originele Kingdom Hearts ziet er verrassend goed uit en laadt razendsnel.

Kingdom Hearts II is de absolute uitschieter. Het vechtgevoel van dit deel is na twintig jaar nog altijd ongeëvenaard in het genre, en de mogelijkheid om het overal mee naartoe te nemen voegt een dimensie toe aan een spel dat al nauwelijks verbetering behoefde. Een Critical-run onderweg: het is zo goed als het klinkt.

Dan zijn er twee probleemgevallen. Kingdom Hearts 0.2: A Fragmentary Passage en Kingdom Hearts III kampen beide met een onstabiele framerate. Beide mikken op zestig beelden per seconde maar halen dat niet consistent, wat resulteert in een ongemakkelijk schommelend beeld dat zich in de handheld-modus bijzonder laat voelen. Een cap op dertig had meer vrede gebracht dan deze onstuimige poging tot zestig. Het zijn geen onbespeelbare games, maar ze staan in scherp contrast met de rest van de collectie.

Wat opvalt bij het doorspelen van de hele collectie is de groeiende zelfverzekerdheid van Kingdom Hearts als eigen universum. Het eerste deel leunt zwaar op Disney als vehikel, een manier om Sora’s avontuur te verankeren in herkenbare werelden. Maar naarmate de serie vordert, wordt Disney steeds meer het decor en het originele verhaal steeds meer de kern. Kingdom Hearts III is in die zin een overwinningsronde: na veertien jaar spinoffs en zijverhalen keert de serie terug naar Sora met een emotionele afrekening die aankomt juist omdat je de weg daarnaar toe hebt beleefd.

De lore is buitensporig complex en uitnodigt tot spot, maar onder die complexiteit gaat een oprechte verhaalintentie schuil. Wie de tijd neemt om al deze verhalen te volgen, vindt een van de meest gelaagde vertellingen die het medium heeft voortgebracht.