Review: Marvel’s Wolverine

Insomniac Games heeft zichzelf bewezen als een van de meest betrouwbare studios voor superheldengames. De Spider-Man-reeks heeft de lat hoog gelegd, en de vraag was altijd of die kwaliteit overdraagbaar is naar een heel ander soort personage. Wolverine is geen Peter Parker. Hij is ruwer, donkerder en draagt een verleden mee dat zelfs de schrijvers van Marvel er soms het hoofd over breken. Dat Insomniac de handschoen oppakt en Logan op zijn eigen manier neerzet, is dapper. Dat het grotendeels werkt, is indrukwekkend.

Het verhaal begint in medias res. James Howlett wordt in zijn meest feodale staat gevonden, ogenschijnlijk gered door de enigmatische Nathaniel Essex. Na zijn rehabilitatie wordt hij lid van Team X, een elite-eenheid van mutanten die andere dragers van het X-gen opspoort en rekruteert. Maar zij zijn niet de enigen. Bolivar Trask jaagt met geavanceerde technologie op diezelfde mutanten, met heel andere bedoelingen.

Voor wie bekend is met X-Men-lore zijn de contouren herkenbaar, maar Insomniac kiest bewust voor een wereld zonder de X-Men als team, wat ruimte schept voor een eigen invulling. Die invulling verrast. In plaats van de kortaangebonden eenzaat die zo vertrouwd is uit films en strips, presenteert het spel een Logan die kwetsbaarder, intelligenter en genuanceerder is dan de meeste mainstream interpretaties. Dat zal niet iedereen direct aanspreken. Maar wie de tijd neemt om deze versie te leren kennen, ontdekt een personage met hart en diepgang die de stripversie zelden bereikt.

Liam McIntyre geeft Logan een stem die de complexiteit van het personage ondersteunt, en de ondersteunende cast voegt betekenis toe aan het verhaal. Jean Grey heeft gewicht in de verhaallijn, Sabretooth is meer dan een generieke antagonist en de X-Men-fanservice is er voor wie het zoekt, zonder opdringerig te zijn voor wie het laat.

Waar Spider-Man een open wereld vroeg om zijn mogelijkheden volledig te benutten, past Wolverine beter in een lineaire structuur. Levels bieden af en toe meerdere routes naar hetzelfde doel, maar de focus ligt op het ritme van gevechtssequenties afgewisseld met verkenning, tussenfilmpjes en speelbare spectaculaire momenten. Dat ritme werkt.

De gevechten zijn het hart van het spel en voelen bewust anders aan dan die in Spider-Man. Logan is een melee-vechter die van vijand naar vijand springt, vier toewijsbare technieken inzet en zijn Rage-meter opbouwt via agressief spelen. Die meter vult drie gauges die krachtige aanvallen activeren en, wanneer je gezondheid volledig is uitgeput, een regeneratiemoment triggeren waarbij Logans vlees zichtbaar terug groeit rond zijn adamantiumskelet. Het is een bloederig en bevredigend systeem dat de verwoestbare aard van het personage perfect weergeeft.

In het begin voelen de aanvalsopties beperkt aan, maar naarmate je vaardigheden ontgrendelt groeit de tactische diepgang. Wanneer te stunnen, wanneer kritieke aanvallen in te zetten en hoe de omgeving als wapen te gebruiken worden geleidelijk belangrijkere overwegingen. Een vijand een vliegtuig uit schoppen verliest zijn charme nooit volledig, ongeacht hoe vaak het voorkomt.

Vijandvariatie houdt gevechten grotendeels fris. Schilddragers, gepantserde types en vijanden met bestraffende combo’s dwingen je af en toe uit je comfortzone. Dat het spel het ook gemakkelijk maakt om technieken als noodmaatregel te spammen in plaats van precies te reageren is een kleine tekortkoming, maar een die de Spider-Man-games evenzeer kenmerkt.

Stealth is aanwezig maar beperkt. In bredere gebieden kun je vijanden geruisloos uitschakelen, maar het systeem is elementairder dan dat van zijn web-zwaaien de tegenhanger en fungeert meer als optionele opmaat tot grotere confrontaties dan als volwaardige speelstijl.

In zuivere grafische kwaliteit doet Wolverine niet onder voor Spider-Man 2, maar de locatievariatie tilt het visuele aanbod naar een hoger niveau. Van de uitgestrekte wildernis van de Yukon tot de neonverlichte straten van Madripoor en de architectonische rijkdom van Japan: elke setting heeft een eigen sfeer die niet alleen het oog voedt maar ook de toon van het verhaal ondersteunt. Wanneer Logan van continent naar continent reist verschuift niet alleen het decor maar ook de narratieve energie.