Review: Morbid Metal

Het roguelite-genre zit momenteel in een uitstekende fase. De markt is rijkelijk voorzien van titels die je meerdere uren bezighouden met willekeurig gegenereerde levels, stapelbare krachten en één leven per poging. Maar juist die overvloed maakt het moeilijk om op te vallen. Morbid Metal van ontwikkelaar Screen Juice slaagt daar gedeeltelijk in, en dat is zowel een compliment als een kanttekening.

Je speelt als een robot die probeert te ontsnappen uit een reeks gevangenissen en levels in een dystopische toekomst, gedomineerd door onderdrukkende machines en kunstmatige intelligenties. Tijdens elke poging hak en sla je je weg door golven vijandelijke robots, terwijl je wisselt tussen drie vormen: Flux, Ekku en Vekta. Elk heeft zijn eigen speelstijl, twee vaardigheden en een superzet, en het voortdurend wisselen tussen de drie is de kern van de gameplay.

De vergelijking met Devil May Cry dringt zich al snel op. Flux is het sterkst in een op een gevechten, Ekku heeft pantser tijdens speciale aanvallen waardoor hij moeilijker te onderbreken is en beschikt over menigtebeheer, en Vekta houdt vijanden op afstand via magnetische trekkrachten, kinetische explosies en shurikens. Elk karakter heeft zijn nut tegen specifieke vijandtypen. Meer vliegende vijanden? Vekta is de aangewezen keuze. Een baas zonder bijkomende tegenstanders? Dan schittert Flux. Het systeem is eenvoudig in opzet maar uitstekend in uitvoering.

De besturing is strak en responsief, de afkoeltijden voor vaardigheden zijn royaal en de ontwijkbeweging geeft voldoende onkwetsbaarheidsframes om precies op het juiste moment te ontsnappen. Morbid Metal voelt aan als een actiegame die weet wat het is en daar volledig voor gaat. De visuele stijl en de vijandontwerpen zijn sterk, al had een duidelijker signaal wanneer je gezondheid kritiek wordt welkom geweest.

Helaas is de andere helft van het spel minder overtuigend. De roguelite-elementen, willekeurige beloningen, modifiers en de opbouw van kracht door de runs heen, voelen oppervlakkig en weinig verrassend aan. Er zijn interessante opties beschikbaar, zoals de Devil’s Bargain-mechanic die je voor moeilijke keuzes stelt, maar die zijn pas na verloop van tijd te ontgrendelen. De vroege runs missen daardoor de uitbundigheid en het gevoel van escalatie dat het genre zo verslavend maakt.

Titels als Hades, The Binding of Isaac en Mewgenics slagen juist omdat hun roguelite-systemen explosief en onvoorspelbaar zijn, met combinaties die je niet had verwacht en die telkens nieuwe mogelijkheden openen. In Morbid Metal ben je de roguelite-inhoud doorgaans al na een uur of twee door. Dat is voor dit genre een te smal aanbod.

Het gegeven dat Morbid Metal zich nog in Early Access bevindt, biedt echter perspectief. De ontwikkelaar heeft nog ruimte en tijd om de willekeurigheid, de beloningsstructuur en de diepgang van de roguelite-kant verder uit te werken. De basis is er, en die basis is degelijk. De actie klopt, de vormen zijn leuk om mee te spelen en de presentatie is verzorgd. Als Screen Juice de tweede helft van het spel naar hetzelfde niveau tilt als de gevechten, heeft Morbid Metal het potentieel om echt te schitteren.