Review: Pokémon Legends Z–A: Mega Dimension

Ik was positiever over Pokémon Legends Z–A dan veel andere spelers, dus mijn verwachtingen voor de Mega Dimension DLC waren hoog. Gelukkig blijven de sterke punten van het basisspel overeind. Er zijn extra Pokémon toegevoegd die eerder ontbraken en er zijn nieuwe Mega Evoluties om te verzamelen. Toch voelt de weg naar die hoogtepunten vaak lang en vermoeiend.

Het verhaal start kort na het spectaculaire einde van de hoofdgame. Een meisje genaamd Ansha verschijnt samen met haar partner Hoopa en vraagt je om hulp bij het maken van donuts. Dat klinkt vreemd, maar in Lumiose City is weinig nog echt vreemd te noemen. Al snel kom je terecht in Hyperspace Lumiose, een alternatieve versie van een deel van de stad.

Deze nieuwe dimensie ziet er kleurloos en steriel uit. Het grootste verschil zit echter in de Pokémon die je er tegenkomt. Ze zijn niet afkomstig uit Lumiose en ze zijn allemaal rond level 100. Wie niet al een team op dat niveau heeft, loopt direct tegen een muur aan. Mijn eerste ontmoeting eindigde in een snelle nederlaag tegen een groep overlevelde Mankey.

De kern van de DLC draait om het onderzoeken van Hyperspace Lumiose. Met speciale donuts open je tijdelijke portalen. Binnen die portalen krijg je willekeurige missies met een strikte tijdslimiet. Denk aan het verzamelen van glimmende voorwerpen, het verslaan van zwevende objecten of het vangen van een aantal Pokémon.

Die tijdsdruk maakt elke poging intens, maar ook stressvol. De kaarten zijn willekeurig gegenereerd, maar de opdrachten herhalen zich snel. Binnen elke dimensie vind je drie soorten Pokémon. Twee zijn meestal al bekend, één is nieuw voor de speciale Hyperspace Pokédex.

Het moment waarop je zo’n nieuwe soort tegenkomt is spannend. Minder leuk is dat je ze bevecht op level 100 of hoger, om ze vervolgens gevangen terug te zien op level 20. Dat haalt een deel van de voldoening weg. Als je team moeite moet doen om ze neer te halen, verwacht je dat ze iets van hun kracht behouden.

Na voldoende onderzoek speel je een nieuw baasgevecht vrij, met een unieke Mega Evolutie als beloning. Deze gevechten zijn zwaar. Je vecht met drie Pokémon tegelijk tegen een tegenstander van soms level 140. De timer loopt door en zelfs met tijdelijke levelboosts via donuts blijf je in het nadeel.

Opvallend is dat je bij een mislukking zonder straf verder mag waar je gebleven was. Dat maakt het gevecht minder frustrerend, maar ook minder spannend. Het voelt alsof de ontwikkelaars wisten dat de moeilijkheidsgraad soms te hoog ligt.

Na een overwinning ontgrendel je een zwaardere versie van de dimensie met sterkere tegenstanders en nieuwe kansen op zeldzame Pokémon, waaronder Legendaries. Toch blijft de structuur grotendeels hetzelfde.

Naast de dimensiemissies zijn er enkele nieuwe zijopdrachten waarin je je nieuw gevangen Pokémon gebruikt. Buiten dat biedt de DLC weinig extra inhoud. De willekeurige kerkers klinken op papier interessant, maar missen variatie in uiterlijk en opdrachten. De grijze kleurstelling en herhalende doelen maken het geheel snel eentonig.

Het constant herhalen van dezelfde missies om een volgende baas vrij te spelen voelt meer als werk dan als avontuur. Als je dan ook nog een zeldzame Pokémon misloopt, kan dat extra frustrerend zijn.