Review: Shift At Midnight

Er bestaat een specifiek soort horror die geen monsters nodig heeft om effectief te zijn: de horror van de detailhandel. Night of the Consumers wist dat gevoel perfect te vangen in zijn pixelachtige paniek. Shift At Midnight kiest een andere insteek. Het tankstation waar jij de nachtdienst draait heeft wel degelijk monsters, maar de dreiging zit hem niet in veeleisende klanten. Het zit hem in de vraag wie van die klanten eigenlijk een mens is.

Het uitgangspunt is eenvoudig en sterk. Je huisdier is ziek, de rekeningen stapelen zich op en de enige baan die op korte termijn beschikbaar is bevindt zich in een tankstation dat ’s nachts wordt bezocht door gedaantewisselaars. Die wisselen tussen menselijke klanten, maar verraden zichzelf via kleine inconsistenties die je moet opsporen voordat ze aan het einde van je dienst een monsterlijk wezen naar de winkel leiden.

Het detectivewerk dat hiermee gepaard gaat is het sterkste onderdeel van het spel. Via een database verifieer je identiteitskaarten, kleding, beroepen en persoonlijkheidskenmerken. Vroege gedaantewisselaars zijn gemakkelijk te ontmaskeren, met overduidelijk valse identiteiten of een lichaamsbouw die ver buiten het menselijke valt. Maar naarmate de nachten vorderen worden de aanwijzingen subtieler. Een man die beweert te boodschappen voor zijn zus, terwijl de database onthult dat die zus al jaren geleden is overleden. Een priester met een omgekeerd kruis in zijn rozenkrans. Een gescheiden vrouw die de namen van haar zoons noemt, maar verkeerde namen. Die details vereisen aandacht en belonen spelers die grondig te werk gaan.

De keerzijde is dat te snel de trekker overhalen ook klanten kost en je loon verlaagt. Die spanning tussen voorzichtigheid en efficiëntie houdt de nachtdienst scherp.

Naast het ontmaskeren van gedaantewisselaars draait Shift At Midnight om het bijhouden van een tankstation. Schappen bijvullen, de vloer schoonhouden, brandstof pompen, ratten vangen en kakkerlakken bestrijden: het is een breed takenpakket dat het spel een verrassend huiselijke kwaliteit geeft. Er is iets rustgevend aan het ordenen van de winkel en het nastreven van een vijfsterrenbeoordeling, een toon die ver verwijderd is van de adrenaline van de dreigingsdetectie maar het spel juist gevarieerd maakt.

Die rust wordt regelmatig doorbroken. Wanneer je te veel gedaantewisselaars door laat of een bloedmaan verschijnt, is een aanval van de Entity onvermijdelijk. Zestig seconden om ramen te barricaderen, vallen te plaatsen en jezelf te bewapenen is weinig, en de hectiek die daarmee gepaard gaat staat in schril contrast met de kalmte van een rustige dienst. Hoe je die aanvallen aanpakt is een persoonlijke keuze. Shotgun in de aanslag of veiligheid zoeken in ventilatieschachten: beide zijn geldige opties.

De vijanden tijdens die aanvallen hebben elk hun eigen mechanisme. Kleine kruipers die gillen voordat ze aanvallen, een sluipende gedaante die alleen door vallen kan worden gedood wanneer je er niet naar kijkt: het zijn creatieve ontwerpen die de confrontaties onvoorspelbaar en zenuwslopend houden.

Wat Shift At Midnight het meest onderscheidt is de toon. Horror en komedie worden zelden zo effectief gecombineerd. De pogingen van gedaantewisselaars om menselijk gedrag na te bootsen zijn vaak hilarisch, en de willekeurige chaos die een nachtdienst kan meebrengen, een klant die gewichten probeert te heffen met een verkoopautomaat, een winkeldief die je door de winkel heen achtervolgt, een kind dat op crack lijkt te rijden door de gangen, resulteert in momenten waarop schrik en lachen elkaar naadloos afwisselen. In co-op met een vriend wordt die chaos nog een niveau heviger.

Het grootste struikelblok is de endless mode die na het verhaal vrijkomt. In theorie een aantrekkelijke uitbreiding, in de praktijk een modus die zijn bestaansrecht ondermijnt door dezelfde klanten te recyclen als het verhaal. Wie de campagne heeft uitgespeeld herkent de gedaantewisselaars onmiddellijk, wat de kern van de spanning wegneemt. De modus bevindt zich nog in bèta en heeft duidelijk ruimte voor verbetering, maar in de huidige staat biedt hij weinig reden om door te spelen na de laatste verhaaldienst.

De verhaalmodus zelf is ook niet bijzonder uitdagend. Geld verdienen om de rekeningen te betalen gaat vlot, er is geen tijdslimiet per dienst en de spanning tussen detectivewerk en financiële druk is minder knellend dan het concept doet vermoeden. Dat haalt iets van de urgentie weg die het spel zou kunnen hebben.