Review: Sid Meier’s Civilization 7

Sid Meier’s Civilization 7 is een nieuwe richting voor een klassieke serie.

Civilization 7 voelt meer als een zijspoor van de serie dan als een directe opvolger van Civilization 6. De game slaat een andere weg in dan de afgelopen twee delen, met enkele radicale vernieuwingen die zorgen voor een frisse manier om Civilization te ervaren. Toch voelt het in de huidige staat niet als de beste manier om de serie te spelen. De game is gestroomlijnder en eenvoudiger dan eerdere delen, wat de toegankelijkheid en het tempo ten goede komt, vooral in multiplayer. Maar voor spelers die verlangen naar de diepgang en mechanische diversiteit van eerdere delen kan dit als een gemis aanvoelen.

Wat direct opvalt, is de introductie van ‘Age Transitions’, een mechaniek dat het verloop van het spel drastisch verandert. In plaats van één beschaving te leiden van de oudheid tot de moderne tijd, begin je nu met een beschaving zoals Egypte in de Oudheid, schakel je over naar de Noormannen in de Ontdekkingsperiode en eindig je bijvoorbeeld met de Verenigde Staten in het Moderne Tijdperk. Je leider blijft dezelfde, maar je beschaving verandert, compleet met unieke eenheden, bonussen en een civics-boom. Sommige van deze beleidsmaatregelen kunnen als ‘Tradities’ worden meegenomen naar de volgende era, wat een roguelike-gevoel geeft aan de voortgang van het spel.

Deze tijdsprongen worden ingeluid door crisismomenten, zoals plagen, barbaarse invasies of economische instortingen, die het einde van een tijdperk markeren. Na zo’n crisis stort je huidige beschaving in, en bouw je voort op de fundamenten van de vorige. Dit systeem, gebaseerd op het Golden/Dark Age-mechaniek uit de Civilization 6 Rise and Fall-uitbreiding, houdt het spel dynamisch en spannend, omdat het je dwingt telkens opnieuw te evalueren en aan te passen. Legacy Paths op economisch, cultureel, militair en wetenschappelijk gebied bieden doelen voor elke era, die leiden tot overwinningen in het moderne tijdperk.

Qua tempo werkt deze opzet verfrissend. Waar eerdere games vaak traag werden door micromanagement en een overvloed aan eenheden, houdt Civilization 7 het vlot en competitief, zelfs voor spelers die halverwege achterop raken. Dankzij toegankelijke overwinningsvoorwaarden, zoals het industrialiseren van je natie, het opgraven van artefacten of het realiseren van culturele dominantie, blijft de spanning tot het einde voelbaar. Dit zorgt ervoor dat elk potje levendig aanvoelt, met strategische wendingen die je dwingen flexibel te blijven.

Toch zijn er ook kanttekeningen. Diplomatie is oppervlakkiger geworden; interacties voelen transactioneel en missen de karaktervolle flair van eerdere delen. De speelsheid van onderhandelingen en de invloed van stadstaten zijn sterk gereduceerd. Stadstaten zijn vervangen door ‘Independent Powers’, die eenvoudig bevriend kunnen worden door het uitgeven van ‘Influence’-punten. Dit vereenvoudigt de diplomatie ten koste van diepgang, waardoor het politieke spel minder boeiend is voor spelers die genoten van de complexiteit van Civilization 5 en 6.

Religie en spionage zijn eveneens uitgekleed. Religie voelt minder belonend en beperkt zich tot het sturen van missionarissen zonder de dynamiek van religieuze conflicten zoals in Civilization 6. Religieuze druk en heilige oorlogen zijn nagenoeg afwezig, wat de strategische waarde van geloof aanzienlijk vermindert. Spionage is gereduceerd tot simpele acties zoals het stelen van technologie of het hinderen van militaire productie. Dit minimaliseert de complexiteit en het strategische spelplezier dat eerdere delen boden, waar spionnen vaak doorslaggevend konden zijn in het eindspel.

Ook het stadsbeheer is aangepast. Werklieden zijn verdwenen, en stadsverbeteringen gebeuren automatisch bij bevolkingsgroei. Dit vermindert de micromanagement-last, maar haalt ook een laag van strategische flexibiliteit weg. Spelers kunnen minder direct ingrijpen in de ontwikkeling van hun steden, wat kan leiden tot een gevoel van controleverlies. Het herverdelen van middelen tussen steden is een logische toevoeging, maar kan op den duur repetitief aanvoelen, vooral in langere campagnes.

Grafisch bouwt Civilization 7 voort op de meer realistische stijl van Civilization 5, met een gedetailleerde, sobere uitstraling die serieuzer oogt dan de cartooneske stijl van Civilization 6. De wereld oogt levendig, met dynamische weersomstandigheden en subtiele animaties die bijdragen aan de sfeer. Toch laat de interface te wensen over, met omslachtige menu’s en ontbrekende sneltoetsen die het overzicht bemoeilijken. Vooral in drukke sessies kan dit leiden tot frustratie, omdat belangrijke informatie niet altijd direct toegankelijk is.