Review: Silent Hill: Townfall

Silent Hill is altijd een reeks geweest die meer vraagt dan de meeste horrorspellen. Interpretatie, aandacht en bereidheid om ongemak te omarmen zijn geen bijproducten maar voorwaarden. Dat maakt de franchise geliefd bij een toegewijd publiek en ontoegankelijk voor nieuwkomers. Townfall, ontwikkeld door Screen Burn Interactive, pakt dat spanningsveld op een manier die zowel verfrissend als respectvol aanvoelt.

Voor het eerst in de reeks neemt een Silent Hill-game de moeite om zijn eigen mythologie te verklaren. De mist, de Otherworld, de psychologische mechanismen die het stadje zijn greep op mensen geven: Townfall legt dit helderder uit dan welk deel ervoor ook. Dat is geen concessie aan gemakzucht maar een slimme keuze die de deur openzet voor een nieuw publiek zonder de diepgang voor veteranen te verminderen. Wie via Townfall voor het eerst kennismaakt met de reeks, heeft reden genoeg om daarna op zoek te gaan naar wat eraan voorafging.

Maar toegankelijk betekent hier geenszins minder angstaanjagend. Townfall is mogelijk het beangstigendste Silent Hill ooit gemaakt, en dat heeft alles te maken met het perspectief. Het overstappen naar first person verandert de fundamentele verhouding tussen speler en wereld op een manier die je voortdurend kwetsbaar laat voelen. Wat er achter je is, weet je nooit. Elke voetstap in een donkere gang is een gok.

Protagonist Simon heeft een CRTV bij zich, een draagbare televisie die fungeert als de spirituele opvolger van de klassieke radio, gevaarlijke nabijheid van monsters aanduidend via statische ruis. Het apparaat speelt ook een rol in puzzels en verhaalvertelling, en de DualSense-integratie die je gebruikt om frequenties af te stemmen voelt intuïtief aan in de comfortabele omgeving van je eigen woonkamer.

De verrassing van Townfall zit in de andere twee speelbare personages. Zoe en Richard, ogenschijnlijk nevenfiguren ter ondersteuning van Simons verhaal, krijgen volwaardige secties die hun eigen problematiek verkennen. Zoe heeft nauwelijks verdedigingsmiddelen en is voornamelijk aangewezen op afleidingstactieken met wat ze om haar heen vindt. Haar secties zijn de meest benauwende van het spel, niet omdat de vijanden sterker zijn maar omdat het gevoel van machteloosheid ondraaglijk is. Richard staat aan het tegenovergestelde eind van dat spectrum: een shotgun in handen en de bereidheid om die te gebruiken. De balans tussen de drie speelstijlen is niet willekeurig maar een commentaar op wie deze personages zijn en hoe ze de wereld om hen heen benaderen.

Een vijand later in het spel die niet te verslaan is, voegt een extra laag van claustrofobische spanning toe die iedereen die Alien: Isolation heeft gespeeld onmiddellijk zal herkennen. Smalle gangen en de onzekerheid over waar het gevaar vandaan komt maken dit tot een van de meest effectieve horrormomenten van het jaar.

De puzzels zijn uitdagend op de goede manier. Zelfs op de toegankelijkere moeilijkheidsgraad worden slechts hints gegeven, geen antwoorden. Een operatiepuzzel waarbij je vitale functies in de gaten moet houden terwijl je werkt aan een patiënt, staat in het geheugen gegrift, niet alleen vanwege de uitvoering maar vanwege wat het vertelt over de wereld van het spel. Een puzzel dichter bij het einde frustreert iets langer dan gewenst, maar de onderliggende logica is er als je eenmaal terugkijkt.

Townfall speelt zich af in St Amelia, een Britse stad die de Schotse en Britse herkomst van het project onmiskenbaar maakt. Straatborden, architectuur en sfeer zijn herkenbaar Brits zonder caricatuurachtig te zijn, en voor een reeks die zo lang in een Amerikaanse fictieve ruimte heeft geopereerd is die geografische verschuiving verfrissend. De drie hoofdstemacteurs brengen hun personages tot leven met oprechte emotionele diepgang, al had minstens één Schots accent de verbinding met de setting compleet gemaakt.

Visueel is Townfall uitzonderlijk verzorgd. De mist, de rode gloed over natte kasseien en de gezichtsanimaties werken samen om een wereld te bouwen die vertrouwd en vijandig tegelijkertijd aanvoelt. Soms is het spel iets te donker, maar dat voelt meer als stijlkeuze dan tekortkoming.