Review: Sword Art Online: Echoes of Aincrad

Sword Art Online heeft altijd een merkwaardige plek ingenomen in de anime-wereld. Het originele concept was veelbelovend: een virtuele wereld vol potentieel, een levensecht gevaar en duizenden spelers die proberen te overleven. Maar de reeks verloor zichzelf in spin-offs, mediavarianten en een gamebibliotheek die consistent teleurstelde. Echoes of Aincrad is.

Bandai Namco’s poging om dat patroon te doorbreken. En voor het grootste deel lukt dat ook.De slimste keuze die Echoes of Aincrad maakt is tegelijkertijd de meest vanzelfsprekende: je speelt niet als Kirito. In plaats daarvan kruip je in de huid van een zelfgemaakte protagonist, een van de duizenden spelers die zich plotseling gevangen vindt in Aincrad. Kirito, Asuna, Argo en andere bekende gezichten bewegen zich op de achtergrond en kruisen je pad op cruciale momenten, maar het verhaal draait om jouw personage en zijn of haar metgezellen.

Iori, een zwaardvechter die je kende uit de gesloten bèta en wiens ware identiteit geen verrassing zal zijn voor wie ook maar één anime heeft gekeken, is je constante reisgenoot. Samen bestijgen jullie Aincrad terwijl het hoofdverhaal van de anime zich parallel ontvouwt. Dat parallelle vertellen werkt verrassend goed. De canonieke gebeurtenissen zijn herkenbaar maar spelen nooit de hoofdrol, wat ruimte geeft aan nieuwe karakters en verhaallijnen die op zichzelf staan. De dialoog en presentatie zijn wisselvallig maar verslaan alle eerdere SAO-games ruimschoots.

De vergelijking met soulslikes dringt zich op maar is niet volledig terecht. Echoes of Aincrad leent de basisstructuur: dodgrolls, pareren met een schild en aandacht voor vijandelijke aanvalspatronen. Maar het voegt daar genoeg eigenheid aan toe om het te onderscheiden.

Wapenproficiëntie is het centrale systeem. Door een wapentype te gebruiken bouw je vertrouwdheid op en ontgrendel je vaardigheden die specifiek zijn voor dat wapen. Tot drie vaardigheden kun je tegelijkertijd toewijzen via een snelkoppelingstoggle. De variatie tussen korte dolken, rapieren, zwaarden en tweehandige wapens is groot genoeg om meerdere speelstijlen te ondersteunen, en het verkennen van die combinaties is een van de meest bevredigende aspecten van het spel.

Metgezellen vullen het gevecht aan op een manier die meer doet dan decoratief zijn. Je kunt schakelen tussen een vrije modus voor groepsgevechten en een singlefocus-modus voor baasgevechten, wat tactische keuzes toevoegt aan situaties die anders overweldigend zouden worden. Baasgevechten zijn de hoogtepunten van het spel: uitdagend, spectaculair en bevredigend wanneer een perfecte pareer de aanval van een metgezel ontketent.

Statistieken zijn vrij te herverdelen via een kist in je kamer, wat experimenteren aanmoedigt. Voor wie wil dat het gevecht sneller aanvoelt: investeer in behendigheid en kies lichtere wapens. Het maakt een merkbaar verschil.

Hier begint de teleurstelling. Echoes of Aincrad ziet er indrukwekkend uit dankzij Unreal Engine 5. De wereld van Aincrad is visueel aantrekkelijk en de kerkers zijn goed ontworpen met gelaagde, willekeurig gegenereerde indelingen vol obstakels en beloningen. Maar de buitenwereld voelt leeg en vermoeiend aan.

Quests bestaan te vaak uit langdurig heen en weer rennen over uitgestrekte maar weinig inspirerende gebieden. Veilige zones activeren om de kaart vrij te spelen, kisten openen die voornamelijk verbruiksartikelen bevatten en vijanden vermijden of verslaan die geen betekenisvolle uitdaging bieden: het zijn activiteiten die het tempo van het spel ondermijnen. Dat je na een spectaculaire baasoverwinning struikelt over het feit dat je personage bij een kleine val volledig in elkaar zakt, is het soort ontwerpkeuze dat de geloofwaardigheid van de wereld onnodig schaadt.

De verkenning heeft her en der lichtpuntjes. Ark-baasgevechten openen geblokkeerde paden en lootruimtes, en de willekeurige kerkerindelingen zorgen voor voldoende variatie om de herhaling draaglijk te maken. Maar het overgrote deel van de tijd buiten de gevechten en kerkers voelt als opvulling.

Echoes of Aincrad is de beste SAO-game die er bestaat, en dat is oprecht bedoeld. Het originele verhaal geeft de wereld nieuwe relevantie, het gevechtssysteem is creatief en de metgezellen hebben genoeg persoonlijkheid om de campagne warm te houden. Elk companion heeft zelfs unieke dialoog per quest afhankelijk van wie je meeneemt, een detail dat aantoont dat er echte zorg in de ontwikkeling is gestoken.

Maar de exploratie en queststructuur houden het spel gevangen in gewoonten die de reeks al jaren plagen. Voor wie de wereld van SAO liefheeft en simpelweg meer tijd in Aincrad wil doorbrengen, biedt Echoes of Aincrad meer dan genoeg reden om dat te doen. Voor wie een volwaardige actie-RPG zoekt die op eigen merites staat, voelt het spel als een halverwege gestrand potentieel.