Review: Tales of Eternia Remastered

Bandai Namco heeft de afgelopen jaren bewezen dat het de Tales-catalogus serieus neemt. Na het succes van Tales of Arise zijn meerdere oudere delen opgepoetst voor moderne platforms, en de resultaten zijn wisselend maar over het algemeen positief. Tales of Eternia Remastered is de meest ambitieuze stap terug in de tijd die de uitgever tot nu toe heeft gezet: een spel uit 2000 dat nu, zesentwintig jaar later, een nieuw publiek moet bereiken.

Eternia volgt Reid Hershel, een ontspannen jongeman met weinig ambitie totdat de wereld hem dwingt tot grotere daden. Samen met de eigenzinnige Farah, de studiebeluste Keele en het mysterieuze meisje Meredy, dat een voor niemand begrijpelijke taal spreekt, ontvouwt zich een avontuur dat begint als een klein raadsel en uitgroeit tot een wereld-reddende onderneming. De dreiging van de Grand Fall, een catastrofaal evenement verbonden aan Meredy’s mysterieuze komst, geeft het verhaal urgentie.

Wat het verhaal sterk maakt zijn niet de grote stakes maar de kleine momenten. Reid en Farah zijn een amusant duo van tegengestelden, Keele’s neiging tot overdreven rationaliteit botst hilarisch met Meredy’s zorgeloze benadering van alles, en samen vormen ze een gezelschap dat je graag door hun avontuur begeleidt. De skits, korte optionele gesprekken tussen de groepsleden, zijn nu volledig ingesproken en geven die personagedynamiek extra diepte.

De nieuwe lokalisatie is een van de meest tastbare verbeteringen van de remaster. De originele Engelstalige script had zijn tekortkomingen, en de nieuwe stemacteurs brengen de personages tot leven op een manier die het origineel simpelweg niet kon bieden. Voor wie de voorkeur geeft aan de originele Japanse stemmen: ook die zijn nu beschikbaar, wat voor de PlayStation-versie destijds niet het geval was.

Het gevechtssysteem is waar Eternia zijn leeftijd het duidelijkst laat zien. De actie speelt zich af op een tweedimensionaal vlak, vergelijkbaar met een vechtgame. Personages bewegen van links naar rechts, wisselen vuistslagen en spreuken af en proberen vijanden te overweldigen voordat het omgekeerde gebeurt. Voor wie de reeks heeft leren kennen via de modernere 3D-delen is dat een aanpassing die wennen vraagt.

Het grootste knelpunt is de chaos die kan ontstaan wanneer meerdere vijanden en bondgenoten op dezelfde plek samentroepen. Dan wordt het moeilijk te onderscheiden wie waar staat en wat er precies gebeurt. Dat is een structureel probleem dat geen enkele accessibility-optie volledig oplost.

Maar die opties doen wel veel goed. De remaster biedt uitgebreide instellingen om de ervaring naar wens aan te passen. Ervaringspunten en goud kunnen worden verviervoudigd, vijandelijke toevalontmoetingen kunnen worden verlaagd of volledig uitgeschakeld, en dit alles zonder dat trofeeën geblokkeerd worden. De optie om toevalontmoetingen op een tussenniveau in te stellen in plaats van alleen aan of uit, is een slimme keuze die de balans behoudt zonder de speler te overweldigen met gevechten of ze volledig te omzeilen.

Doelmarkeerders die je naar het volgende verhaaldoel leiden zijn een andere moderne toevoeging die retrospelers misschien zullen uitschakelen maar die voor nieuwkomers onmisbaar zijn. Retro-RPG’s stonden erom bekend je zonder aanwijzingen door de wereld te sturen, en niet iedereen heeft de nostalgie om dat als een pluspunt te zien.

Wat opvalt in zijn afwezigheid is de Grade Shop, een vaste waarde in de moderne Tales-reeks waarmee verdiende punten worden besteed aan modifiers voor New Game Plus-runs. Eternia had die destijds niet, en de remaster heeft gekozen voor de directe modifier-aanpak via het instellingenmenu. Praktisch, maar wie de mechanische voldoening van de Grade Shop mist zal dat voelen.

De graphics zijn verbeterd ten opzichte van het origineel maar laten duidelijk zien waar ze vandaan komen. Omgevingen zijn functioneel maar weinig inspirerend, en de wereldkaart oogt bijzonder kaal. Voor wie de reeks kent uit de meer uitgebreide 3D-werelden van recente delen zal dat een duidelijk contrast zijn. Wie weet waarvoor hij kiest bij het spelen van een zesentwintig jaar oud spel accepteert die beperkingen gemakkelijker.