Review: The Adventures of Elliot: The Millennium Tales

De vergelijking met The Legend of Zelda is onvermijdelijk. Een held met een pratende metgezel, tijdreizen als verhaalmechanisme, bommen, een boog en een boemerang als basisuitrusting: Elliot draagt zijn inspiratiebronnen openlijk. Dat hoeft geen probleem te zijn. Er is altijd ruimte voor spellen die de Zelda-formule omarmen en er iets eigens van maken. The Adventures of Elliot doet dat gedeeltelijk, maar laat ook genoeg liggen om het gevoel te geven dat het meer had kunnen zijn.

Het verhaal van Elliot speelt zich af over vier tijdperken in de geschiedenis van het continent Philabieldia. Via Tijdspoorten reist hij heen en weer om het koninkrijk Huther in zijn eigen tijd te redden. Het is een klassiek avonturiersverhaal met magische geheimen, wijzen en een verloren heilig zwaard, precies het soort verhaal waar uitgever Square Enix goed in is. Maar de tijdreis, die op papier het grootste troef van het spel is, werkt in de praktijk teleurstellend.

De steden en hun bewoners veranderen per tijdperk en geven de wereld een gevoel van geschiedenis en continuïteit. Maar de vijanden, de buitenwereld en de kerkers vertonen te weinig variatie tussen de verschillende periodes. Al snel merk je dat je door dezelfde velden, grotten en gangen loopt die je in een eerder tijdperk ook al hebt verkend, maar dan met een andere naam erboven. Het potentieel van tijdreizen om de wereld fundamenteel anders te laten aanvoelen wordt nooit volledig benut.

Elliot heeft ook nauwelijks invloed op de tijdlijn. Hij is aanwezig bij historische gebeurtenissen maar verandert ze niet. Zijn bezoeken zijn canonieke momenten, geen interventies. De tijdreis dient voornamelijk als middel om de geschiedenis van de wereld te verkennen, niet om haar te beïnvloeden. Pas in de ware eindspeelregel, een uitbreiding van zo’n acht uur die pas laat in het spel vrijkomt, voelt de causale relatie tussen tijdperken echt aan. Die afsluiting is indrukwekkend en onmisbaar voor wie het verhaal werkelijk wil begrijpen, maar het duurt te lang voordat het spel zijn eigen belofte volledig inlost. Wie voortijdig ophoudt, mist het beste.

Waar het spel wel uitblinkt is het wapenarsenaal. Elliot beschikt al vroeg in het avontuur over zeven basiswapens, elk aanpasbaar met Magicite, magische edelstenen die de eigenschappen van je aanvallen wijzigen. Een groter boemerang met langere zweeftijd verandert hem in een ronddolend zaagblad. Een zware hamer die verslagen vijanden doet exploderen verandert gevechten in een kettingreactie van chaos. Het systeem nodigt uit tot experimenteren en geeft gevechten een persoonlijk karakter dat past bij jouw speelstijl.

De keerzijde is dat de vijandenvariatie te beperkt is. De meeste tegenstanders zijn al binnen de eerste tien uur geïntroduceerd, waarna de rest van het spel dezelfde vijanden blijft recyclen. Een bonussysteem dat beloningen verhoogt naarmate je vijanden verslaat zonder geraakt te worden houdt de motivatie om goed te spelen levend, maar het lost het fundamentele probleem van te weinig variatie niet op.

De sprookjesmetgezel Faie voegt puzzelmechanismen toe en heeft eigen vaardigheden die voor interessante momenten zorgen, zowel in verkenning als in gevechten. Helaas is Faie ook het meest irritante onderdeel van het spel. Haar hoge, overdreven vrolijke stem en de neiging om elk concept uitgebreid toe te lichten terwijl je het al begrijpt, maken haar aanwezigheid na verloop van tijd vermoeiend. Zelfs met de spraakzaamheidsinstelling op minimum blijft ze meer aanwezig dan welkom. Dat ze de enige metgezel is die Elliot door alle tijdperken vergezelt, maakt het des te pijnlijker.

Na ongeveer 25 uur is The Adventures of Elliot een spel dat zijn werk doet zonder het ooit echt te overstijgen. Het is aangenaam, de kern is solide en de wapenbuilds bieden genoeg diepgang om het speelsysteem interessant te houden. Maar de tijdreis had zoveel meer kunnen zijn, de vijandenvariatie had groter moeten zijn en Faie had wat minder aanwezig mogen zijn.