Review: The Blood of Dawnwalker

Vampiers zijn nooit echt weggeweest, maar een goede vampiergame is zeldzamer dan je zou denken. The Blood of Dawnwalker komt van een team met Witcher 3-veteranen aan boord, en die belofte hangt over het spel zoals mist over een middeleeuws dorp. Soms terecht, soms iets te zwaar.

Coen begint het spel als gewone dorpeling in een wereld die al lang wordt geregeerd door vampirische heersers. Een mislukte opstand later en hij staat aan de andere kant van die grens, veranderd in een vrakhir. Maar iets gaat anders dan verwacht. Bij zonsopgang keert zijn menselijkheid terug. Bij zonsondergang verdwijnt die weer. Hij is een Dawnwalker, het beste en het slechtste van twee werelden tegelijk.

Die dualiteit is het slimste idee van het spel. ’s Nachts ben je een roofzuchtige kracht die tegenstanders kan teleporteren, verscheuren en overweldigen. Overdag ben je aangewezen op hekserij, een systeem van runen en sigils dat langzaam vrijkomt maar nooit de brute kracht van de vampierzijde evenaart. Die constante spanning tussen wat je bent en wat je kunt, afhankelijk van het tijdstip, maakt elk beslissingsmoment interessant. Ga je nu de vesting aan of wacht je tot de nacht?

Brencis heeft Coens familie gevangen genomen, en je hebt dertig dagen om ze te bevrijden. Elke dag is opgedeeld in segmenten, en tijd verstrijkt alleen wanneer je actief bezig bent met quests. Het is een systeem dat echte consequenties geeft aan keuzes. Niet alles past in één speelronde, wat betekent dat jouw verhaal genuanceerd anders kan verlopen dan dat van iemand anders.

Maar het systeem heeft ook zijn eigenaardigheden. Sommige activiteiten kosten onlogisch veel tijd. En dat het ontgrendelen van vaardigheden ook van die kostbare segmenten opslokt, voelt als een straf voor vooruitgang. Wie een dag verliest aan levelen terwijl zijn familie in gevaar verkeert, stelt terecht vraagtekens bij die keuze.

Het gevechtssysteem is origineler dan verwacht. Aanvallen en blokkades hebben een directionele component, wat betekent dat je niet alleen reageert op wanneer een vijand slaat maar ook op hoe. Pareren op het juiste moment en vanuit de juiste hoek levert voordelen op, en met vaardigheidsinvesteringen groeit de tactische diepgang verder.

Maar de moeilijkheidsgraad snijdt zichzelf in de vingers. Wie enigszins vertrouwd is met dit soort gevechtssystemen, zal zelden worden uitgedaagd. En de gebruikelijke oplossing, een hogere moeilijkheidsgraad, compenseert dat hier met meer uithouding bij vijanden in plaats van slimmere aanvallen. Langere gevechten zijn niet per definitie moeilijkere gevechten.

Missies die je dwingen je uitrusting achter te laten zijn een extra ergernis. Twee keer achter elkaar meemaken dat je zonder je verworven krachten door lange gevechten moet ploegen is niet uitdagend maar gewoon vermoeiend.

Het schrijfwerk is veruit het sterkste onderdeel van The Blood of Dawnwalker. De vrakhiri zijn geloofwaardige antagonisten met een gelaagde achtergrond, maar het zijn de zijquests die het meest indruk maken. Ze zijn minstens zo zorgvuldig geschreven als het hoofdverhaal, soms zelfs beter, en zelfs kleinere activiteiten hebben verhaallijnen die ze meer betekenis geven dan standaard opvulling. De beste momenten van het spel komen voort uit die zijverhalen, wat veel zegt over de prioriteiten van het schrijfteam.

De soundtrack heeft onmiskenbaar Witcher-DNA en de wereld ziet er dankzij sterk art direction goed uit, al zijn er hier en daar kleine grafische onvolkomenheden die de illusie even doorbreken. Geen spelbrekers, maar opvallend genoeg om te noemen.