Het was ergens nog wel grappig dat Todd Howard opnieuw zijn zegen gaf aan wéér een versie van deze game. Eerdere heruitgaven wisten zichzelf tenminste nog te rechtvaardigen met wat extra missies, Creation Club content en zelfs iets onverwachts als vissen. Fans kregen waar voor hun geld en nieuwe spelers kregen een stabiele, soepele versie van een legendarische RPG voorgeschoteld. Dat voelde prima en eigenlijk was dat een mooi moment geweest om het daarbij te laten.
Maar nee, daar kwam hij weer. En dit keer pakt het een stuk minder goed uit. Deze nieuwe upgrade voelt vooral als een gemiste kans en dat heeft alles te maken met hoe Bethesda is omgegaan met de overstap naar Switch 2. De eerdere Switch versie was misschien technisch bescheiden, maar hij deed wat hij moest doen. Dertig beelden per seconde, ja, maar wel consistent en prettig speelbaar.
Voor deze nieuwe editie is besloten om allerlei grafische toeters en bellen toe te voegen, hogere resolutie, meer effecten en moderne opschalingstechnieken. Op papier klinkt dat logisch, maar in de praktijk roept het vooral vragen op. Waarom blijft de framerate steken op dertig en voelt alles tegelijkertijd trager aan? De inputvertraging is soms ronduit pijnlijk en haalt je compleet uit de ervaring. Wat ooit soepel aanvoelde, speelt nu simpelweg slechter.
Het gevoel bekruipt je al snel dat deze versie te snel de deur uit is gegaan, waarschijnlijk om nog net op tijd in de feestdagen te liggen. Na een korte eerste indruk waarin je iets snellere laadtijden en een iets beter zicht in de verte opmerkt, volgt al snel de teleurstelling. Dit is geen upgrade die je wil blijven spelen. Teruggaan naar de oude versie blijkt bovendien onnodig omslachtig, want ook dat is niet netjes geregeld.
Alsof dat nog niet genoeg is, vraagt deze editie ook nog eens enorm veel opslagruimte. Meer dan veertig gigabyte extra voor een game die er iets mooier uitziet, maar minder fijn speelt. Dat is lastig te verdedigen. Natuurlijk zal dit waarschijnlijk ooit worden gepatcht. Misschien komt er later zelfs een versie met zestig beelden per seconde en dan kan het alsnog een hele fijne manier worden om Skyrim te spelen, zeker met de toegevoegde muisbesturing.
Maar daar gaat het nu niet om. We hebben het hier over een spel uit 2011, niet over een moderne technische krachttoer. Juist daarom voelt deze release zo onnodig slordig. Skyrim verdient beter dan dit, en spelers eigenlijk ook.
-
Gameplay
-
Graphics
-
Geluid
-
Replay Value
Samenvatting
Deze Switch 2-editie van Skyrim voelt minder als een liefdesbrief aan een klassieker en meer als een haastklus. Waar eerdere heruitgaven nog duidelijke verbeteringen of leuke toevoegingen boden, levert deze versie vooral compromissen op: een hogere visuele lat die ten koste gaat van speelcomfort, responsiviteit en opslagruimte. De technische keuzes zijn moeilijk te verdedigen en zorgen ervoor dat een ooit stabiele ervaring nu juist gefrustreerd aanvoelt.
Misschien wordt dit met patches en optimalisaties ooit de definitieve draagbare versie van Skyrim, maar op dit moment is dat simpelweg niet het geval. Voor nu is dit geen upgrade die zijn prijs of bestaan rechtvaardigt. Wie Skyrim op Switch wil spelen, is paradoxaal genoeg beter af met de oudere versie. En dat zegt eigenlijk alles.