Review: The Sinking City 2

Er zijn weinig dingen in de gamewereld die meer context vereisen dan weten waar een spel vandaan komt. The Sinking City 2 is gemaakt door Frogwares, een Oekraïens ontwikkelstudio dat het spel creëerde terwijl de Russisch-Oekraïense oorlog voortduurde. Medewerkers werden opgeroepen voor militaire dienst, gedwongen te verhuizen, werkten zonder stroom of verwarming en verloren hun huizen. Dat het spel überhaupt bestaat is al een prestatie. Dat het zo goed is, grenst aan het ongelooflijke.

De luchtalarmtonen die je in het spel hoort zijn geen geluidsontwerp. Het zijn opnames van echte sirenes die dagelijks door Oekraïense steden klinken als waarschuwing voor aankomende aanvallen. Die wetenschap geeft The Sinking City 2 een gewicht dat geen enkele marketingcampagne had kunnen creëren.

Het spel speelt zich af in 1929 in het fictieve Arkham, Massachusetts, een stad die langzaam wordt verzwolgen door een bovennatuurlijke vloed. Als Calvin Rafferty zoek je naar een manier om je vriendin Faye te redden uit een bovenaardse slaap, terwijl de stad om je heen uiteenvalt. Bewoners vluchten of omarmen het einde als een belofte van verlossing door duistere hemelse krachten, een klassiek Lovecraft-thema dat hier met overtuiging wordt ingezet.

Het verhaal is op het eerste gezicht een vertrouwde held-redt-geliefde-constructie, maar de uitvoering stijgt ruimschoots boven dat cliché uit. De relatie tussen Calvin en Faye voelt oprecht aan, gedragen door sterk schrijfwerk en overtuigend stemwerk. Calvin is een protagonist die reageert op horror zoals mensen daadwerkelijk reageren: niet met stoïcisme maar met frustratie, verwarring en angst. Tegen het einde van het spel had ik een oprechte emotionele band met beiden, iets wat survival horror zelden weet te bereiken.

Arkham zelf is minstens zo overtuigend als de personages. De omgevingsvertelling schetst een stad in vrije val, met sporen van paniek, wanhoop en occult fanatisme verspreid door elk gebouw en elke straat. Voor fans van Lovecrafts werk zijn de verwijzingen en sfeer een constante bron van herkenning en waardering. Voor wie minder bekend is met dat universum werkt Arkham simpelweg als een van de meest beklemmende gameomgevingen van het jaar.

Frogwares is bekend van detectivespellen en Sherlock Holmes-avonturen. Survival horror was volledig nieuw terrein. Het resultaat is een spel dat zijn inspiratiebronnen, Resident Evil 2 en Dead Space zijn de meest voor de hand liggende vergelijkingen, open erkent zonder er klakkeloos van te kopiëren.

De third-person perspectief, voorzichtig beheer van munitie en gezondheid, rugzakmanagement en backtracking door complexe omgevingen zijn allemaal aanwezig. Maar The Sinking City 2 voegt zijn eigen laag toe via het onderzoekssysteem uit Frogwares’ eerdere werk. Aanwijzingen verzamelen en verbanden leggen levert Dream Essences op, een valuta waarmee je Talents ontgrendelt die Calvin sterker, taaier of zelfvoorzienender maken. Het systeem is minder complex dan in de Sherlock Holmes-games maar past organisch in de survivalstructuur.

De vijanden zijn het meest uitgesproken eigenheid van het spel. Slither Pawns zijn zombie-achtige wezens waarbij je specifieke gezwellen op hun lichaam moet raken om ze neer te halen, terwijl de wormen die uit hun lijken kunnen kruipen gevallen vijanden kunnen heranimeren als je niet oppast. Elke vijandsoort vereist een eigen aanpak, en wanneer meerdere types tegelijk opduiken in een nauw corridor wordt de keuze tussen vechten en vluchten een echte afweging. De baasgevechten zijn visueel indrukwekkend en mechanisch uitdagend zonder oneerlijk te zijn.

Meervoudige moeilijkheidsgraden, een New Game Plus-modus genaamd Ex Oblivione en uitdagingen zoals het uitspelen van het spel in minder dan drie uur geven The Sinking City 2 een herspeelbaarheid die het genre niet altijd biedt.