Review: Wo Long: Fallen Dynasty

Wo Long: Fallen Dynasty is een indrukwekkende game van Team Ninja.

Team Ninja heeft een reputatie opgebouwd voor het maken van enkele van de meest bevredigende actiegames die er zijn, waarbij ze behendig overgingen van de actievolle Ninja Gaiden-serie naar de Soulslike-sensatie van Nioh. De nieuwste poging, Wo Long: Fallen Dynasty, is een meedogenloze maar zeer lonende showcase van hectiek die deze traditie eer aandoet. Het soepele zwaardvechten, briljante eindbaasgevechten en nieuwe systemen bewijzen verder dat Team Ninja in staat is om onverbiddelijke ervaringen te creëren. Hoewel de achterste helft wordt gehinderd door een gebrek aan vijandelijke variatie, maken de razendsnelle duels het een van de meer bevredigende titels in de recente geschiedenis.

Gevestigd in een versie van het China van de 2e eeuw, geïnspireerd door de klassieke roman Romance of the Three Kingdoms , volgen we een naamloze militie-soldaat terwijl ze in een oorlog worden getrokken om een ​​elixer dat onsterfelijkheid schenkt. Hoewel fans van het boek het waarschijnlijk leuk zullen vinden om samen met hun favoriete figuren te vechten, doet dit verhaal weinig om hun nuances of diepgang over te brengen, met verhalen vertellen die weinig meer dienen dan een set-dressing.

Hoewel het schrijven onopvallend is, zijn gevechten betoverend. Degenen die bekend zijn met Soulslikes zullen zich thuis voelen met de vergelijkbare voortgangssystemen, online functies en gedeelde brute moeilijkheidsgraad van Wo Long. Meer specifiek wordt het kerngevecht rechtstreeks beïnvloed door Sekiro: Shadows Die Twice, waarbij de nadruk ligt op het afweren van aanvallen, zodat je uiteindelijk het evenwicht van je vijand kunt breken en een Fatal Strike kunt landen.

Hoewel tal van titels hebben geprobeerd deze elementen na te bootsen met wisselende resultaten, roept Wo Long: Fallen Dynasty dezelfde vreugde en wanhoop op als in de games die het inspireerden. aanvallen. Hier kun je door het afweren van slagen Spirit opbouwen, die kan worden gebruikt om je verdediging te versterken, krachtige bewegingen uit te voeren of bevredigende spreuken met een elementthema uit te spreken.

Afbuigen is essentieel om vaart te krijgen, en als je er eenmaal aan gewend bent, voelt het responsief en zeer de moeite waard om het voor elkaar te krijgen. Alles is te pareren; zwaardzwaaien, vegen van kolossale monsters en zelfs bliksemschichten, elk vergezeld van een muzikale twang van staal die tintelingen veroorzaakt. Uitwisselingen kunnen opzettelijk zijn als je zoekt naar zwakheden en tactisch je Spirit gebruikt, of in een oogwenk als je een niet te blokkeren Critical Blow afweert, het evenwicht van een vijand verbrijzelt en ze in één opwindend moment vernietigt. In combinatie met imposante eindbaasgevechten, een flexibele progressie waarmee je je personage vrijelijk kunt respecteren en sluw ontworpen levels die uitnodigen tot verkenning, op zijn best, is dit een van de beste actie-inzendingen in een tijd.

Helaas zijn er een aantal opvallende nadelen. Het meest in het oog springend is dat het in de laatste helft tegen zijn lange speelduur inspant, wat resulteert in wat verveling en rekoefeningen die niet uitdagend genoeg zijn. Er zijn te weinig unieke vijanden voor een ervaring die gebaseerd is op het onthouden van patronen, waardoor het aanvoelt als een ritmespel dat te vaak dezelfde nummers herhaalt. Andere ergernissen zijn onder meer een afleidend buitsysteem en merkbare technische problemen, zoals pop-ins en framerate-drops in grotere gebieden.